هر آنچه از دل برامد

دور مسخره

در روبه روی من
هر صبحگاه نو
با هر نسیم تند
بر روی بسترم
یک آشنای دور
با یک صدای خوب
چون رنگ می پرد...

من در کلام خود
این بار چون صبا
از دست این بشر
از دست گل به گل
آماج گریه را
در گور می برم...

باز یک ترانه را
با صد حروف سخت
با یک کلام ناب
چون صخره های دشت
در حک می آورم...

تکرار نو به نو
باز هم سحر شدست
باز هم غروب تو
باز هم شروع من
این دور مسخره
باز هم طلوع تو
باز انتهای من...

شعر از :
فرشاد شکیب

در قسمت نظرات , متوجه شدم که بسیاری از شعر "حساب" لذت بردن و خواندن این نظرات به من یک انرژی مضاعف داد . ضمن تشکر از همه دوستانی که با پیام های پر مهرشون بنده رو دلگرم می کنن . برای تقدیر از این دوستان دکلمه شعر حساب رو با صدای خودم که در سال 90 در استودیو ظبط شده رو برای دانلود می ذارم تا گوش کنن و امیدوارم لذت ببرن.

می تونید لینک پایین رو در براوزر (browser ) مرورگر خودتون کپی کنید و از روی سایت دکلمه رو دانلود کنید...

http://wdl.persiangig.com/pages/download/?dl=http://farshadsh1990.persiangig.com/audio/TRACK____28.mp3

( ممنونم از دوستی که یه غلط املایی رو واسم تصحیح کرد... در سپاس شعر حساب رو واست می ذارم )

حساب

تو را از حساب هایم کنار گذاشتم

چرا که هرچه حساب کردم

دیدم که حسابمان یکی نمی شود

تو نیز مرا به حساب نمی آوردی

و این بی حساب روزگار

می داد آزارم

آخر ناحسابی , من مگر نیستم آدم ؟

که تو ادم حتی حسابم نمی کنی

می گذاری مرا تنها

تنها من و حسابهایم را

بستمشان , حساب هارا می گویم

آخر معلوم نبود که تو بدهکار بودی یا من

شده بودم سرگشته در قرض و مقروضی

نمی دانم دوریت کی به حسابم می رسد

سالهاست که در جبر و حساب تجدید می شوم

و هنوز هم نمی دانم

چطور حساب جمع من و تو

شد من ؟!

من تو را شبیه باور کالی

در مسیر چینش تردید ها
من تو را طوفان نا بهنگاهی
بهنگام عبور قاصدکها
من تو را رنگ های درهم و مایوس وار
در طلوع روشن تقصیر ها میشناسم
من تو را یک مسیر بی انتهای بی سرانجام
در ظهور تلخی تقدیرها میشناسم

تو هم دیدی و هم گفتی ... مثل خیلی ها

تو هم از گفتنت رنج می بردی....مثل خیلی ها

سکوتت جامه فریاد ماها بود...مثل خیلی ها

تو اوازت چراگاه نصیحت بود... مثل خیلی ها

 این آواره گاه مردمان سیه جامه را بنگر

چه سنگین نفس هاشان در سینه محبوس است

دردیست آنان را که زبانش برنمی تابد

اشکارا در میان واژه ها می پرد این حرف هاشان

کیست اینجا از تبار قربانیان سالها پیش ؟

کیست ان کس نخست او پای  بگذارد ؟

کیست آن بهشتی که بودن را نمی خواهد ؟

بر تنش بشکفته رنگی از جلوه مردم

مست در میان میدان پای میذارد

تمام ارزویش فریادی در میان  میدان است

و اما محتسب گریبانش را سفت می چسبد

و اما خاک سردیست سوغات این فریاد

تو هم از پیش ما رفتی.....

مثل خیلی ها .....

شعر از :

فرشاد شکیب

افتاب جغرافبای من


آفتاب جغرافیای مغلوب وار من
امروز می خواهد از پس کدامین کوه حسرت فرا خیزد؟!

و بعد از نمایاندن شکوه خود
از کدام طرف صورتش تمسخر وار ریش خندی از خاطره فرو بنشاند

من این افتاب را هر روز می بینم
همینکه در بستر خود برای غم هایم لا لایی می خوانم
خواب نازک وار احساساتم را در هم می شکند
مگر اینکه روزی بتوانم با ابر اشکهایم چهره اش را بپوشانم

بر تن سیاه من با سر پیکان انوار زردش می کشد
همچو فرود کچ بر صورت تخته سیاه
واژه هایی بی معنا , که هر چه می گردم در لغت نامه روزگار پیدایشان نمی کنم
مانند حس - مانند قلب - مانند درک

و همواره این ترس دیدار دوباره اش هر شبانه مرا مصلوب می کند
بروی صلیبی که محور عمودینش هنر و آن دیگری شعر هایم است
فردا دوباره او را خواهم دید
هر صبح او زودتر ز من از خواب بر می خیزد
دوباره پذیرای نیش خندش خواهم شد
و باز دوباره تنم در تجاوز نورهایش قرار خواهد گرفت
و باز فردا روزی دیگر است
ای کاش باران ببارد...

شعر از :
ف.شکیب

1. 

   
   

   
   

   پرت و پلا های ذهن مریض
   
   
   در هیچ باوری نمی گنجد این ارزوها
   کلاف های رشته شده امروز و فردا
   سردرد می اورد , سردرد
   خاموش چون ماه در گوشه ای کس کرده ام
   کاش تاریخ نیز مرا فراموش کند
   مانند روزی که به کل به دنیا نیامده ام
   

   یا جایی که نباشم
   یا حتی صدایم نزنند
   مبهوت در اعماق اسمان مه گرفته حافظه های مشروط
   و سطح مزحک و مسخره قرمز
   جایی که بشر لم داده است
   سرنوشتش یک داستانیست
   که قافیه هایش هیچ کدام جور نمیشود
   موهوم مقدار
   تفننی به اسایش
   از روی بهت خسته
   و شرمگین از گرد غبار فضا
   
   
   شعر از : ف.شکیب
2. 
   
3. 
   
4. 

   "}" title="Like this item" href="http://www.facebook.com/farshad.shakib.9#" class="UFILikeLink">

بسان ستاره ای , بسان شب
می رسم در دل غروب قلب خود
به روحی از جنس روح تو
غمگین مزاج و درنده خو
.
تا ای سحر ، خورشید شبانه ام کی می کند طلوع ؟
راز الودان خفته در دل زمین
... پروازی در اوج را کی کنند تجربه ؟
از نهادش فراوان اه است و نفرین و کین
تا از سرش هزاران عاطفه تجلی می کند
خفته اند و صدای زنگ خدا هم بیدارشان نمی کند
.
گویی منش فسانه هستم و باقی حقیقتی پلید
کو در دل سیاهی شب باشد جا و مکان من

.

.

شعر از ف.شکیب

شعر از :

ف.شکیب

4. زنگ زد به آخر زنگ زد.
   
   تو را چه می شود که با قبای رشک آلودت به گوی های افرینش انسان هجوم می بری ؟
   مگر در پس نیزار آدمی چه صدا در پرده گوشت سنگینی روا داشته ؟
   یا چه بتی تو را ستودن آموخته ؟
   یا در این مرز قصور و منظور چه اصلی بر اصول تپش های هماهنگ قلبت گردی از ناتوانی پاشیده ؟
   .
   ... زنگ زد به آخر زنگ زذ
   .
   بی هیچ دانسته ای که تو را پیش برد و نیز بی هیچ قانونی که دست از سر رموز این گاه و بی گاه جستنت بردارد
   تو پای خود را در لجن زار پر جوشش ملعون,آلوده می کنی
   تا به کی این کشتی در ورطه بی رمقی بادبان بریده,قطب نما شکسته,چهره دریده را بر دوش خواهی کشید
   تا کی تو را افسون سراپا زرد تنفر که چراغی از شکایت به در آویخته از پی خواهد گرفت ؟
   .
   زنگ زد به آخر,زنگ زد
   .
   من هیچ می شوم چرا که به آخر پوچی تو , مرا می پوساند
   من گیج می شوم,چرا که امیال تو شگفتی عظیم عقلم را از میان خواهد برد
   من درگیر می شوم,چرا که دستانم در دستان پر فریب تو گیر کرده اند
   .
   زنگ زد به آخر زنگ زد
   دانی چه ؟
   آن آهنی که در ساختن بنیاد قلبم به کار بردی
   .
   .
   .
   شعر از :
   ف.شکیب

کسی دارد بند احساسش را می شکافد با نسیم
ان یکی در سرخوشی , پرواز قلبش را تماشا می کند
رهگذر تفسیر لیلی را ز مجنون می کند پنهان
فردی از پشت شیشه به بخت پوشالیش فوهش می دهد
و اما این منم که خورشیدم به هنگام غروب , در پس کوههای بلند,کرده گیر
اما یک خیالی, خشت را در روی خشت دیگری
و عقلم مانده با مشتی خس و خاشاک دل
... و در اغازین حرف عشق
در مدح شروع روشنی
در حرف اغاز کلام
.
کسی از قول خود به تاجرها اواز می خواند
دیگری شعر خود را می فروشد به زمین
رهگذر ماسکی زده به پهنای خدا
چرا اسمان را در پشت شیشه عینک پر از دود می بیند
و من چشمم را با انکه می سوزد باز نگه می دارم
نمی دانم کدامین را باور کنم
سوزش چشمم یا که عینکهای سیاه
و شاید هر دو را
.
من کاجی را به وقت پاییز زرد می بینم
و تو درخت انگور باغچه را همواره سبز
و اما رهگذر هر که را از پشت باورهای خویش
روشنی را به تاریکی ها مهمان می کند
.
شعر از :
ف.شکیب

آشنایم کن

و من را با ذردهایت آشنا کن/تمام اشک هایم اگر برای تو جاری نشود با اب شوری که از سر خماقت از گوشه چشمم بیرون میاید فرقی نمی کند
و من را با شادی هایت آشنا کن/که تمام خنده های من بی شوق تو تنها یک صدای بی وزن و مسخره است که تارهای صوتی مرا می لرزاند

اری . من را با دستهایت آشنا کن/ دستهای من اگر به سوی تو نیایند حرکت مر موزانه ای می نمایند که لحظه ای بدان نمی اندیشم

مرا با چشمهایت آشنا کن/که چشم های من بی تصویر تو همچو چشمان مرده ای هستند که دستی باید به رویش کشیده شود برای بستنش

مرا با من آشنا کن/ که این بی من , بی تو , تنها وحودی از مجموع ذره هایی بهم پیوسته از سر تقدیر و مشتی خاک است
بی پی نوشتی حتی شده مبهم از روی اجبار
و تصوراتی تلخ از حال و اینده
و بی صداترین مکثی که می توان میان حجای اول زندگی گذاشت
.
.
.
ف.شکیب

آفتابی میان ابرهایی که باران را تو جیه می کنند
و کوهی میان بی منظور ترین راهی که به سوی ابدیت می رود
و دست و پایی که نه طاقت حرف دارند و نه سوال
که بازخوانش اینهمه تکرار جانی برابر خدا می طلبد
که از سر هزاران توجیه بیرون جستد
و لخت و عور میان حاشیه های نیلی ذهنت فراز اید
.
ساعت تو به میل من نیست و ساعت من به میل تو
و دورتری از نگاهی که تو را می جوید
و فقط خیالت بر پرده تصورش می نشیند
.
سرودی از نظری بی منظور
و تقصیری که سرنوشت من است
و اینقدر بند کلام شعر تا همه یک چیز را زمزمه کنند
خیالت رهایم نمی کند
.
ف.شکیب